Паўночна-усходняя афрыка. Мехмед-алі

Вы знаходзіцеся: Паўночна-усходняя афрыка

Які рушыў за эвакуацыяй французскіх і ангельскіх войскаў перыяд палітычнага хаосу скончыўся прыходам да ўлады дэспатычнага кіраўніка Мехмеда-Алі (1805-1848 гг.), які навёў парадак у Егіпце і пашырыў яго валадарствы на поўдні аж да Кордофана. Новай сітуацыяй хутка скарысталіся еўрапейскія даследнікі, якія так і лінулі ў краіну. Зетцен (1810 г.) і Буркхардт (1812 і 1814-1817 гг.) ставяцца да разраду вандроўцаў, не якія спецыялізаваліся на вызначаным раёне. Буркхардт у 1812 г. пабываў у Каіры і, пяройдучы Нубійскую пустэльню, дайшоў да Суакина. Вярнуўшыся з Аравіі, ён пачаў рыхтавацца да паездкі з даліны Нілу да Нігера, але памёр у Каіры. У 1820 г. па Лівіі падарожнічаў Эренберг, а Кайо (Caillaud) і Леторзек не толькі аб'ехалі аазісы Лівійскай пустэльні і пабывалі ў Нубіі, але суправаджалі таксама егіпецкую экспедыцыю, у выніку якой у 1823 г. быў заснаваны Хартум, і дасягнулі Блакітнага Нілу. Гэта ж егіпецкая экспедыцыя дала Рюппелю злучвай пабываць у 1824 г. у Дарфуре.

Вызначаныя вынікі былі дасягнуты і ў даследаванні Белага Нілу. У 1827 г. Линан-дэ-Бетъфон падняўся па рацэ да 13°б! з. ш. і там прыйшоў да зняволення, што вытокі ракі варта шукаць у якім-небудзь возеры прыкладна ў 7° з. ш. Дванаццаццю гадамі пазней адна з егіпецкіх экспедыцый, якую суправаджаў Тибо, дасягнула кропкі ў 6°30! з. ш., а ў 1841 г. другая экспедыцыя, у склад якой увайшлі Д!Лрно і Верн, пракралася прыкладна да 4°42! з. ш. Гэтым самым была аспрэчана здагадка Бельфона адносна месцазнаходжанні вытокаў Нілу. Аднак жа ўвесь назапашаны да таго часу матэрыял як быццам бы пацвярджаў яго агульныя здагадкі.